«باغدشت خیال»

خبری نیست ، او که در انتظارش هستم، نیست هر چند صدای خس خس نفس نجات بخش او را در گوش حس می کنم. او هم نمی آید نکند او نیز ترسیده و .. یاران همه مشتاق نگاه ، چشم ها خسته و خیره به افق تا بلکه نور نجات را به نظاره بنشینند اما نه ...

حالتی از یاس و امید

 و نگاهی چو نگاه یک شهید

بلکه یک پیک رسد

و به فریاد بگوید

همگی شاد شوید.....

اما خبری نشد من ماندم و تاریکی افق و چند یارانی رنجور.  دیگر باید برگشت مرداب را باید به مرداب سپرد. باید دل به دریا زد.باید بر امواج پرید و با او رفت تا شاید...اگر او نمی آید باید من بروم تا از فریب رهایی یابم... بیچاره یاران  بیهوده فکر باران

چه خوش گفت اخوان ثالث شاعر خوشفکرمعاصر که روانش شاد باد :

هرکه آمد بار خود را بست و رفت

ما همان بدبخت و خوار و بی نصیب...

 پی نوشت : این دلنوشته یک حس غریب بود که تراوید و در خلوتکده ام ماندگارش کردم .

ای مهر که تو زبانت شیواست          شیوایی تو باعث شیدایی ماست

تو با نظرت که مهرشیوا نام است       شرمنده نمودی تو مرا با سخن راست

نعره ها گاهی به شمشیر زبان آلوده اند    بد به حال مردمانی که مدام آسوده اند

گر تو از زخم زبانم بارها رنجیده ای      تو کنون بخشای بر من که خطا ها بوده اند

آه فسردم از فسون

روز مرا شب نکنید

ننگ بر این رخوت شب

ظلمت شب در این سکوت

می خورد آهسته مرا

مانده ز هستی ام دگر

فکری و آهی و غمی

فریاد کشم باید

از جور سیه نامان

کز روز سفیدی را

وز شب سیاهی را

می قاپند و می گویند

این است که هست  باید

ور نه تبرستان را

باید که به یاد آری

تا ریشه ی سفتت را

با آن تبر نیرنگ

از جای بدر آرند…….

 و ناگها ن چه زود دیر می شود.......

و چقدر اندوه بخش است وقتی آدم از خلوتکده ی خویش جدا می افتد

و امروز باز اتصال به عالم مجازی و خلوتکده ام که در در گذشته ای نه دور در آن زندگی می کردم باز حالی دیگرم بخشید.

و اما سخن امروز:

« کاش آدم ها برای اثبات خویش از نفی دیگران استفاده نکنند چرا که این نشانه ی ضعف و وحشت آنهاست »